(233+1).

Zauważyłyście, zauważyliście pewną chęć uwspólniania doświadczenia czytelniczego, która występuje często wśród osób czytających (ze zrozumieniem częściej, niż bez zrozumienia- przynajmniej tak bym chciała) książki? Pytam, dlatego, że często jest mi zadawane pytanie: Jaką książkę zabrałabyś na bezludną wyspę? Albo: Jaką książkę powinien/ powinna przeczytać każdy, każda? Otóż uważam, że nie ma takich książek, które taszczyłabym na bezludną, a z drugiej strony, nie uważam, że którąś z pozycji powinien, powinna przeczytać każda osoba, która w swe dłonie bierze czytnik lub inny book. Wspominam o tym dlatego, że o tytule o którym napiszę, nie uważam, że jest przeznaczony dla wszystkich, ale też nie dokonuję rozróżnienia, dla kogo owa lektura jest przeznaczona. Powątpiewam, że istnieją książki, które przeczytać powinna każda osoba, i nie, nie mam na myśli książki telefonicznej nawet. Co więcej na świecie już rośnie taka progenitura czyjaś, która kojarzy dwa słowa stojące obok siebie jako książkę telefoniczną wrośniętą w ekosystem komórki, i to tej, którą nosi w plecakach, torbach, torebkach, a nie w głowach, albo przynajmniej jednej. Ad rem!

Może być, tak, że Dzieci Aspergera. Medycyna na usługach III Rzeszy autorstwa Edith Sheffer będzie lekturą trudną, w dwójnasób, dlatego, że jej czytanie przynosi ze sobą dawkę trudnych emocji, których możemy doświadczyć podczas lektury, a także dla osób nie zaznajomionych z powyższym tematem, a i tych, które już od jakiegoś czasu się nim zajmują (albo on zajmuje ich umysły), może być natłok terminów, dat, powiązań, aczkolwiek pracę którą wykonała autorka, rozeznanie w temacie, ale także wprowadzenie weń uważam za walor tejże publikacji. I tak, wysłuchawszy jej, mogę śmiało stwierdzić, że nakreślenie pewnego horyzontu intelektualnego i osadzenie w nim tematu, sprawdza się świetnie także w wersji udźwiękowionej.

Tło: Wiedeń przed drugą Wojną Światową lata dwudzieste lata czterdzieste. I strukturę zawodową w jakiej działał Hans Asperger, nie nie zdejmuje z niego winy- i autorka też tego nie czyni, bo choć formalnie nie należał do NSDP to w strukturach i je aktywnie tworzył, przedstawiona jego droga, którą uczęszczał, i tak to grozi budzenie, a raczej budzi grozę. W cale nie w tle III Rzesza i jej oczekiwania, czy też socjalizacja i wymagania, którym musieli spełnić zarówno mężczyźni jak i kobiety, niezależnie od wieku, czy statusu. do tego są wywiady z osobami, które przetrwały terror „troskliwej opieki” otoczonej przez Hansa i jego wyszkolony personel. I nie, nie chodzi o to, żeby powiedzieć takie były czasy? To stwierdzenie jest kuszące i łatwe, albo dlatego też nęci. Czy Ciebie także?

Edith Sheffer Dzieci Aspergera Medycyna na usługach III Rzeszy.

Tłumaczenie książki jest toporne, polskie tłumaczenie, co przekłada się na odbiór lektury i komfort (zastanawiam się, czy w kontekście treści można o tymże wspominać) zaznajamiania się z jej treścią. Jednak mimo tego warto zasiąść do wysłuchania bądź przeczytania tej pozycji. Jeśli już to zrobiłaś/ zrobiłeś zapraszam do dyskusji na temat tejże. Czy zamierzasz po nią sięgnąć? Nie, nie chcę Cię zachęcić do przewertowania tych ponad czterystu stron- oczywiście raczej ze zrozumieniem, zanim jednak powiesz, że to książka nie dla Ciebie bo jesteś zbyt… Zatrzymaj się proszę.

Odnośnie tłumaczeń. Cztery dekady temu, to Lorna Wing dokonując przekładu prac Hansa nadała temuż zbiorowi cech nazwę Zespołu Asprpergera, co miało swoje konsekwencje na przykład takie, że osoby z tym spektrum często określają się przez nie, np aspi czy aspergerowiec, apergerka. Sam Hans określał ten zespół jako autystyczna psychopatia jakże to dalekie od tego co zaprezentowała Lorna, w książce jest przestawiony też rozwój pedagogiki jako nauki- nie tylko w Niemczech, czy Austrii, o czym już wspominałam, ale też o czym nie warto zapominać, że są tam zawarte świadectwa osób, które były skierowane do wiedeńskiej „kliniki” Am Spiegelgrund. Jest to także pewnego dokonanie pewnego rodzaju cody tematu, podsumowania, czy Autorce się ono udało? I co to znaczy, że tak lub nie? To nie jest książka o samym Hansie Aspergerze, i jego poczynaniach. Przynajmniej, nie dla mnie.

Jeśli interesujesz się tematem zajrzyj również tutaj.

Zapraszam do dyskusji :):

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s